Ekmekçiye bile verecek paramiz yok

img acıklama

Linux

Kurucu
Yönetici
Radyo Founder
13 Şub 2021
2,398
Mustafa Kemal, Erzurum ve Sivas Kongrelerinden dönüyor, o şimdi Kırşehir'dedir.
"İstanbul'a gitmeyeceğiz" diye haber veriyor.
"Anadolu en büyük hazinemizdir" diye müjdeliyor.
"Milletin sinesinde ölünceye kadar, kurtuluş yolunu birlikte arayacağız"
diye yolu çiziyor.
Uyuyan, uyuduğu sanılan Ankara, bu sesi duymuş, bu çağrıyı almış ve o an silkinerek terk edilmişliğinden, yalnızlığından uyanmıştır.
Şimdi bütün şehir ayaktadır. Onu karşılamak üzere yollara dökülmüştür. Kurtarıcıyı ve onun gerçeğini tanımış, ona inanmıştır. Ve işte O geliyor! Eşkıya bile dağdan inmiş, mahkûmlar hapishaneden bırakılmış. Şehirli-köylü silahlanmış, kurtarıcıyı karşılamak üzere Kızıl Yokuş'ta toplanmış. Davullar, zurnalar, onların ritmine pala sallayıp savaş oyunları oynayan Seymenler ve Ahi örgütlerinden arta kalan esnaf...
Mustafa Kemal Paşa, bugünü hiç unutmayacak, unutmayacağını da o günkü konuşmasında belirtecektir. Böyle bir kucaklaşmaya ihtiyacı vardır çünkü. Bir vatanı kurtarmak üzere yola çıkılmıştır, ama inanılmaz yokluklar içinde.
Ordu yok, örgüt yok, silah yok. Ve dünya güçleri karşısına dikilmiş. En kötüsü para da yok. Heyet-i Temsiliye'nin muhasebecisi Mazhar Müfit (Kansu) Bey'in ifadesine göre, kasada sadece 48 kuruş kalmış.
"Ekmekçiye bile verecek paramız yok" diyor anılarında Mazhar Müfit Bey. Ama Paşa, bankalardan veya herhangi bir kurumdan borç almaya da izin vermiyor.
Ne yapacaktık?
Benim bir kürküm vardı; Erzurumlu Nafiz Bey'e müracaatla sattırılmasını istedim. Nafiz Bey:
- Aralık ayı içerisindeyiz ne giyeceksin? Diye sattırmamakta ısrar ettiyse de bu ısrar kulağıma girmezdi. Aç mı kalacaktık? Nihayet onu da sattık. Kimse de satılacak bir şey kalmamıştı. Paşanın sözü ile bu hususta bir çare bulamayarak, "Hele bakalım sabah olsun, yine düşünürüz" ile odalarımıza çekildik.
Ankara'da ikinci günün sabahında Mazhar Müfit Bey'e, Müftü Rıfat Efendi'nin geldiği bildirilince, Türk töresinden, alışkanlıklarından bir türlü vazgeçemeyen genç muhasebeci,
- Eyvah! diye feryat ediyor.
- Müftü efendiye kahve ikram etmek lazım.
Kahve var ama şeker yok, benim iki parça şekerim var, onu da çekmecenin gözünde saklamışım. Ya şekerli kahve isterse... Şeker çok pahalı olduğu için, herkes kendi şekerini kendi bulmak zorunda. Ama nasıl bulacaklardı ki?
Kimse de para kalmamıştı.
Mazhar Bey'in telaşı boşunadır. Müftü Rıfat Börekçi çok nazik bir edayla:
- Sıkıntıda olduğunuzu haber aldık. Az da olsa yardımda bulunmayı vazife bildik.
Mazhar Müfit Bey duyduklarına inanamaya dursun... Rıfat Börekçi tek tek sayarak kendisine Ankara halkının Kuva-yı Milliye'ye ilk yardımı olan bin lirayı sunuyor.
Mustafa Kemal'in bu olayı karşılayışı çok hoş:
- Demek ki Allah bize yardım ediyor, demek ki doğru yoldayız.

Mazhar Müfit Kansu, Erzurum'dan Ölümüne Kadar Atatürk'le Beraber, c. 2, Ankara: TTK., 1997,
s. 506-507
 
Üst Alt